Vanmiddag bracht ik Matthew naar de wielrenvereniging waar hij wekelijks fietst. Rosalinde en Rebecca zaten ook in de auto en op de terugweg naar huis scheen het zonnetje lekker in de auto, het was heerlijk warm zo achter het glas. In m’n achteruitkijkspiegel zag ik dat Rebecca’s blik wat afwezig werd, ze praatte zelfs niet zo veel meer. Ze was moe. Op een gegeven moment hoorde ik een zielig stemmetje van de achterbank: "Mama, mijn ogen vallen steeds vanzelf dicht…" Ik keek weer in de spiegel en zag dat ze haar uiterste best deed om haar ogen open te houden, maar het lukte niet…